Βερολίνο

Οι Γερμανοί είναι αυτοί που συνέβαλλαν περισσότερο από κάθε άλλον στη διαμόρφωση της μουσικής του ύστερου μπαρόκ. Οι Γερμανοί κυριάρχησαν σε αυτό το στάδιο της μουσικής με τις πλούσιες αρμονίες και τις αντιστικτικές τεχνικές της δικής τους παράδοσης.
Η χρυσή αυτή εποχή της γερμανικής μουσικής ξεκίνησε με την επεξεργασία της χορωδιακής μελωδίας. Αυτή η επεξεργασία μπορούσε να γίνει με διαφόρους τρόπους: ορισμένες φορές η χορωδιακή μελωδία χρησιμοποιούνταν ως θέμα για μια σειρά παραλλαγών και άλλοτε χωρίζονταν σε μικρές φράσεις. Στη δεύτερη περίπτωση το αποτέλεσμα ήταν ένα κομμάτι αυτοσχέδιας και ελεύθερης μουσικής φόρμας, η λεγόμενη φαντασία.
Οι Γερμανοί οργανίστες, γοητευμένοι με την αντίστιξη, καθιέρωσαν τη φούγκα ως το επίσημο συνοδευτικό κομμάτι της τοκάτας, της φαντασίας και του πρελούντιο.
Ο συνδυασμός της φούγκας και του πρελούντιο διαμόρφωσε μια νέα μέθοδο τονικότητας, αυτήν του συγκερασμένου συστήματος. Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750) έγραψε ένα πρελούντιο και μια φούγκα για καθεμία από τις 24 ελάσσονες και μείζονες κλίμακες, υπό το συλλογικό τίτλο "Κλειδοκύμβαλο temperato". H απόλυτη κατανόηση της αντίστιξης από τον Μπαχ είναι ορατή σε όλα του τα έργα. Ακόμη και οι σουίτες του για βιολί και οι έξι σονάτες του για τσέλο κυριαρχούνται από την πολυφωνία, λόγω της ιδιοφυίους χρήσης των διπλών η πολλαπλών χορδών. Ως μουσικός διευθυντής, στην αυλή του πρίγκηπα Λεοπολδου, ο Μπαχ επικεντρώθηκε στην ορχηστρική και μουσική δωματίου, χρησιμοποιώντας τις σονάτες του Κορέλι και του Βιβάλντι ως πρότυπά του.
Συνολικά ο Μπαχ έγραψε πάνω από 300 καντάτες για θρησκευτικά ποιήματα. Τη Μεγάλη Παρασκευή, όταν έπρεπε να μεταφέρει τα Πάθη του Χριστού σε μουσική, η καντάτα λάμβανε το μέγεθος ορατορίου.
Ένας τραγουδιστής που υποδυόταν τον ευαγγελιστή διηγούνταν την ιστορία σε ρετσιτατίβο. Η χορωδία είχε το ρόλο του πλήθους. Οι σολίστες αντιπροσώπευαν τους κύριους χαρακτήρες, τραγουδώντας άριες ανάμεσα από τα κείμενα του Ευαγγελίου. Οι απλές χορωδιακές συνθέσεις ψάλλονταν από τη χορωδία και το εκκλησίασμα.
Πιο δημοφιλής από τον Μπαχ κατά τη διάρκεια της ζωής του ήταν ο Γκεόρκ Φίλιπ Τέλεμαν (1681-1767), ο οποίος, ακολουθώντας το παράδειγμα του Λουλύ, έγραψε οβερτούρες και ορχηστρικές σουίτες κατά τα γαλλικά πρότυπα και έγινε διάσημος στη Γαλλία και στη Γερμανία. Ως διευθυντής της όπερας του Αμβούργου, ο Τέλεμαν κατέβαλλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να προωθήσει τη γερμανική όπερα.
Και ενώ και ο Μπαχ και ο Τέλεμαν έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στη Γερμανία, ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χάιντελ (1685-1759) έζησε κυρίως στην Ιταλία όπου δίνονταν μεγαλύτερη σημασία στη μελωδία παρά στην αντίστιξη.

Δημοσίευση σχολίου

Blogger